Op bezoek bij Her Majesty

Ik heb voor de gelegenheid mijn rode jurkje aangetrokken. Ik check nog een keer of de kaartjes daadwerkelijk in mijn tas zitten voordat ik met hakken en al in de taxi stap. De taxirit blijkt, door alle onmogelijke eenrichtingsverkeer-straatjes die London rijk is, onnodig lang te duren. Lopen was sneller geweest. Maar daar gaat het vanavond niet om, vanavond laten we ons verwennen.

Fietsen op eigen risico

We hebben de voorgaande dag onze beweging al ruimschoots gehad. Naast ons hotel stonden de glimmend rode fietsen van verhuurbedrijf Santander in een rijtje op ons te wachten. Fietsen huren in London was een leuk idee, en prima te doen zolang je op de fietspaden van Hyde Park blijft. Heb je echter het lef om je op straat te begeven met je fiets, dan laat London zich van haar minst vriendelijke kant zien. Fietspaden worden ogenschijnlijk overbodig geacht, en menig taxichauffeur heeft ons stilletjes (of hardop) vervloekt. Nu kan ik ze dat niet helemaal kwalijk nemen. Ik snap ook wel dat het vervelend is als een fietser steeds per ongeluk aan de verkeerde kant van de weg de hoek om slaat. Wat kan ik zeggen, ik heb het richtingsgevoel van een goudvis en ben nu eenmaal erg gehecht aan de rechterkant van de weg. Gelukkig zijn ze rondom Buckingham Palace wel wat fiets-idioten gewend. Fietspaden zo breed als snelwegen sieren de voortuin van Her Majesty. Toen we echter even laten bij de Westminster Abbey onze fietsen weer kwijt wilden, bleek het systeem wel wat loopholes te hebben. Alle stallingen vol. Dat loopt toch niet zo makkelijk, met een fiets aan je hand de kerk door. Is die taxi van vanavond toch niet zo’n slecht idee.

Je moet erin geloven

Onze taxi stopt middenin West End. West End is het Broadway van London, en tevens de locatie van onze eindbestemming: Her Majesty’s Theater. Maar eerst eten. We lopen naar een Indiaas restaurant in de buurt. Ik had al eerder gehoord dat London geroemd wordt om haar Indiase eten, en dit blijkt volkomen terecht. In en vlak voor de jaren ’50 zijn er veel Indiase mensen naar Engeland geëmigreerd, waardoor er een rijke invloed van de Indiase keuken te zien is in grote delen van het land. Zo ook in London. De Indiase keuken is immens populair bij zowel de locals als toeristen. Relatief goedkoop, snel en sfeervol eten komt in een dure metropool als London als geroepen. Na ons rond te hebben gegeten aan curry en naanbrood lopen we richting theater. Een bezoekje aan London is niet compleet zonder een musical te hebben gezien. Tonights feature: The Phantom of the Opera. Ik had net tegen mijn moeder gezegd dat ik verrassend weinig toeristen had gezien gedurende onze trip, maar nu ik het theater binnenstap moet ik deze woorden terugnemen. Het is alsof iemand een blik Aziaten heeft opengetrokken, en we struinen voorzichtig tussen de groepen Japanners en Koreaanse families door. We halen allebei een glas champagne, het is tenslotte feest vanavond, en lopen naar onze plekken schuin achterin de zaal. Ik schuif naast twee Japanse meisjes. De openingstonen klinken, en het meisje naast mij zit meteen op het puntje van haar stoel. Ik vraag me af of ze er gedurende de voorstelling misschien vanaf gaat vallen, zo enthousiast draait ze heen en weer. Als het eerste special effect komt hoor ik naast mij de meisjes collectief naar adem snakken. Een van hen zit met haar handen voor haar ogen. Ik onderdruk de neiging om hardop te lachen en overweeg nog even om de meisjes gerust te stellen, te zeggen dat het niet echt is. Dat het maar toneel is. Ik besluit ze in hun waan te laten. Theater is misschien wel een beetje zoals Sinterklaas: mooier als je erin gelooft.