De nerd, het boek en de Whiskey

Zodra ik onder de overkapping doorloop ben ik betoverd. Voor me strekt zich een terrein uit dat uit een Harry Potter film lijkt te zijn weggelopen. Trinity College, de Universiteit van Dublin, is met haar grijze zuilen en de geweldige bibliotheek het huis van het beroemde Book of Kells. Die laatste was een must-see, zo had ik me laten vertellen. Ik droom nog even weg op de binnenplaats, en dan trekt Maudy me weer met beide benen op de grond. “Kom op nerd, we gaan in de rij”. Op naar de Trinity College Library, waar het beroemdste boek van het Westelijk halfrond op ons zou liggen wachten. We sluiten achteraan, en zien niet lang daarna een man onrustig de rij op en neer lopen. Ik voel de bui al hangen, en na 20 minuten is de boodschapper dan ook bij ons. Het boek is er vandaag helaas even niet, maar we kunnen wel met korting naar binnen. Op de vraag waar het echte boek dan is, haalt de man hulpeloos zijn schouders op. Ik hoor hem iets overstaanbaars mompelen, en kijk Maudy niet-begrijpend aan. “Wat?”

Maudy begint te lachen. “Het ding zit vast in z’n kluis. We hebben vier dagen gewacht op een boek dat er niet is”. We besluiten om toch maar in de rij te blijven, en eenmaal binnen ben ik ons daar met terugwerkende kracht dankbaar voor. Het boek mag dan een replica zijn, de bibliotheek is fantastisch. Ik staak alle pogingen om mijn innerlijke nerd te verbergen en vergaap me aan de honderden rijen vol boeken. Het is bijna de perfecte plek, was het niet voor het feit dat je je tussen de toeristenlijven door moet wringen. Na een half uur zijn we dat dan ook wel zat, en vluchten we naar de dichtstbijzijnde pub. Voor vertrek heb ik me serieus afgevraagd of pubs er enkel nog zouden zijn voor toeristen, zoals molens en klompen in Nederland. Aangekomen in Dublin werd ik echter geconfronteerd met m’n eigen naïviteit nu blijkt dat we er letterlijk over struikelen. Zelfs onder het Townhouse waar we slapen zit er een, waarin het lijkt alsof de tijd 30 jaar heeft stilgestaan. De eigenaar, een kleine Ier die net boven zijn bar uitsteekt, lijkt ook al 30 jaar dezelfde look te rocken, wat aanzienlijk bijdraagt aan de charme.

Op een van onze laatste dagen wagen we ons aan een uitdaging: de whiskeyproeverij. Distilleerderij Jameson, gevestigd in hartje Dublin, biedt volledige tours aan, inclusief geschiedenis en tastings. We sluiten ons bij aankomst aan bij een groep. Het meisje dat ons rondleidt heeft een gelikt verhaal, en is tot mijn verbazing verrassend goed te verstaan. Ze sluist ons uiteraard na afloop vakkundig door naar de giftshop, waar we de drang tot kopen proberen te weerstaan. Niet helemaal gelukt. Als we ons tien minuten later op de barkruk van het bijbehorende café laten zakken, ben ik bekeerd: whiskey blijkt eigenlijk best heel lekker. Vondst van de dag: Whiskey Ginger Lime. Voor iedereen bij wie nu geen belletje gaat rinkelen: bestel dit. You want this in your life.

Op de dag van het uitchecken loop ik met een weemoedig gevoel voor de laatste keer de pub onder ons Townhouse binnen. Daar tref ik de kleine Ier met de borstelige wenkbrauwen weer die ons eerder die week had ingecheckt, en ik overhandig hem de sleutel. “Pleasant stay?” mompelt hij, en ik antwoord dat we het heerlijk hebben gehad. Ik draai me om en sta al met een been buiten, als ik achter me nog een onverstaanbaar gebrom hoor. Ik kijk naar de borstelige Ier, schenk hem mijn vriendelijkste glimlach en trek dan de deur achter me dicht. Fijne stad, Dublin, maar ik heb niemand verstaan.